Moederschap: Je carrière of je kinderen

Anno 2018 is het eindelijk zover, wij als ouders hebben een grote keuzevrijheid in hoe we ons werk/privéleven in richten. Of toch niet helemaal?

Mijn oma, de feminist in mijn leven

Mijn overgrootoma was een jonge weduwe. Mijn overgrootpa is overleden tijdens WO2, en mijn overgrootoma bleef alleen achter met vier kinderen. Ondanks de pijnlijke situatie waar ze in zat, heeft ze een goed leven voor zich op kunnen bouwen. Ze verhuurde een deel van het huis, en verdiende genoeg geld om het comfortabel te hebben. 
Eind jaren 40 besloot mijn oma dat ze pas wilde trouwen zodra zij mocht blijven werken na haar huwelijk. Het was voor getrouwde vrouwen niet toegestaan om te werken. Na het huwelijk, trede je dus automatisch uit dienst. Vanwege deze regeling, hebben ze een lange verloving gehad. Mijn oma vertikte het om te stoppen met werken, puur en alleen omdat ze een (getrouwde) vrouw was. Dit zette uiteindelijk de toon in onze familie 😉

In 1956 werd uiteindelijk besloten dat ook getrouwde vrouwen mochten blijven werken, mijn opa en oma trouwden een maand later. Toen mijn oma de week na haar huwelijk weer op werk kwam, vroeg haar baas wat ze in vredesnaam kwam doen. Hij was nog steeds in de veronderstelling dat mijn oma uit dienst was, en vond het ondanks de vernieuwde wetgeving ongepast dat zij blij bleef werken. Gelukkig hield dit haar niet tegen en heeft ze met trots tot en met haar pensioen gewerkt.

Hoe goed hebben wij vrouwen het anno 2018

Anno 2018 vraag ik mij vaak af of alles nou zo ontzettend veel beter is geworden. Ik ben vrouw, ik ben een getrouwde vrouw en ik ben moeder. Ondanks het feit dat dit alles een compleet normaal fenomeen is tegenwoordig, voel ik me vaak schuldig. Schuldig tegenover mijn kinderen dat ze me niet zo vaak zien als ze graag zouden willen. Schuldig dat ik stiekem zo veel voldoening haal uit mijn werk en dat ik elk weekend weer uitkijk naar maandag. Maar is dit wel zo terecht?

Ik werk fulltime maar zorg dat ik woensdagmiddag vrij hou, zodat ik de kinderen van school kan halen en een leuke middag met hun door kan brengen. Het weekend hou ik overdag helemaal vrij en die breng ik volledig met hun door. Zij staan op die momenten centraal en alles draait om hun. Mijn man werkt minder uur en is daardoor twee dagen in de week thuis. Hierdoor hebben we een gezonde balans gevonden en hoeven de kinderen maar twee middagen naar de BSO (iets wat ze zelf geweldig vinden trouwens!) Als er iets met ze is (ze zijn bijvoorbeeld ziek) dan laat ik alles vallen en vlieg ik naar huis, ze staan altijd op nummer één.
Wat ik wel merk aan deze indeling, is dat ik er zelf volledig bij in schiet. Mijn tijd is volledig verdeeld tussen gezin en werk, en veel tijd om zelf op te laden zit er helaas niet bij. 

Door alle ontwikkelingen vraag ik me af of wij vrouwen het echt wel zoveel beter hebben dan vroeger. Ja we zijn onafhankelijk, we kunnen onze eigen keuzes maken en draaien volledig mee in de maatschappij. Daarentegen is gevoelsmatig de keuze een stuk geringer dat het op het eerste gezicht lijkt. Financieel gezien is het bijna onmogelijk tegenwoordig om als vrouw de keuze te maken volledig voor je gezin te kiezen. Waar je ooit de keuze had, is het leven op een salaris nagenoeg onmogelijk geworden. Een salaris dekt de vaste lasten, en de ander is om de variabele kosten op te vangen. Ook is parttime werken binnen veel ‘goede’ functies niet mogelijk (binnen mijn vakgebied althans). Daardoor zijn wij vrouwen toch snel veroordeeld tot fulltime werken, of tot banen met minder carrière perspectief. 

Doen wij werkende vrouwen onze kinderen tekort

Zelf worstel ik hier vaak mee. Doe ik mijn kinderen tekort door zoveel te werken? Of gaat het om de kwaliteit (kwalitijd ;)) die ik met ze doorbreng. Zijn kinderen van thuisblijfmoeders echt zoveel gelukkiger, of praten we onszelf dit voornamelijk aan? Geef ik ze een goed voorbeeld, dat wij vrouwen voor onszelf kunnen zorgen en ook onafhankelijk moeten zijn? Dit is wel hetgeen dat mijn moeder en oma mijn altijd hebben geleerd en wat voor mij gevoelsmatig goed heeft uitgepakt. 

Hoe sta jij hierin? Ik ben ontzettend benieuwd!

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Twitter
PINTEREST
LinkedIn
INSTAGRAM

8 Comments on “Moederschap: Je carrière of je kinderen”

  1. Waarom is het je carrière of je kinderen en niet: je carrière en je kinderen? Ik vind mijzelf een fijner persoon als ik ook werk. Ik vind het leuk om te werken. Ik wil ook graag financieel onafhankelijk zijn. Ik vind het belangrijk dat mijn dochter financieel onafhankelijk wordt. En dus combineer ik mijn carrière én kinderen. En af en toe gaat er meer aandacht naar mijn kind en op andere momenten meer naar mijn werk. Daarnaast heb ik trouwens ook nog een man die aandacht kan geven aan ons kind, dat scheelt, dat geef ik toe.
    Ik heb niet de indruk dat kinderen van thuisblijfmoeders gelukkiger zijn dan kinderen van werkende moeders. Ben heel benieuwd hoe je tot die conclusie bent gekomen.

    1. Niet zozeer een conclusie, maar vraag het me wel oprecht af. Ik denk uiteindelijk dat kinderen het gelukkigst zijn als hun ouders gelukkig zijn, in ons geval is dat met een werkende moeder. Wat goed van je dochter! Dat is ook altijd het streven van mijn oma en mijn moeder geweest. Ik merk dat nu ik zelf moeder ben er hetzelfde over denk. Dochters leren voor zichzelf te zorgen en onafhankelijk te zijn is het grootste cadeau dat we ze kunnen geven!

  2. Ik ga je blog volgen, lees hem nu voor de eerste keer.

    Het is zo’n non-discussie in mijn ogen want er zijn zo veel factoren die meespelen. Ik kan alleen vanuit mijzelf redeneren: ik ben slecht in multitasken en doe het beter als ik thuis ben voor de kinderen, maar snap ook dat vrouwen de keuze maken om te werken. Ik heb dat gedaan tot mijn oudsten 3 en net 2 waren en slecht hadden ze het niet. Maar bij ons ging het stukken relaxter toen ik stopte met werken en overdag boodschappen kon doen, naar een speeltuintje kon slenteren en als de man tegen zessen weer thuis kwam niet volkomen dolgedraaid was na een dag bellen en vergaderen met klanten, vertegenwoordigers, leveranciers en al die andere figuren die wat dan ook willen.

    Rondkomen van een salaris was niet echt een probleem. De man verdiende 1,5 keer modaal (als modaal netto 1800 euro is) en we hadden een mooi nieuwbouwhuis in een nette buurt. Ik heb nooit een seconde het idee gehad dat we met ‘minder’ moesten rondkomen. En nu in Noorwegen ook niet, ondanks dat mensen niet geloven dat we leven van zo weinig.

    Het is die eeuwige spagaat, dat nooit eens rust hebben dat mij nekte. Want tijd om gewoon te ‘zijn’ is ook belangrijk. Voor iedereen en dat ging niet als ik van half 8 tot 6 bezig was met werken, en daarbuiten met het hooghouden van bordjes. Om in weekenden gewoon een biertje open te maken en in het gras te liggen, met het bootje te varen, het bos in te gaan en worstjes te grillen zonder dat er 10000 dingen gedaan moeten worden: onbetaalbaar.

    Ik heb ook weinig op met feministische dogma’s, als mijn man morgen met de spreekwoordelijke secretaresse ervan doorgaat, heb ik geldzaken goed geregeld en weet ik dat ik niet meer nodig heb dan wat er in een handbagagekoffer past: we zijn vrije mensen en we vinden wel weer wat. Een gezin hebben is per definitie wederzijdse afhankelijkheid, geld is niet het enige dat telt.

    1. Bedankt voor je reactie! En wat goed om te horen dat die keuze voor jou een optie was. Mijn werk vind ik fantastisch, maar soms wat ademruimte zou erg welkom zijn. Al zou het maar naar 32 uur per week zijn, dan zou het een boel schelen. Is het in Noorwegen beter geregeld?

  3. Goeiemorgen, als ik dit stukje lees denk ik.. mmm hebben we echt keuzevrijheid? of zitten we in een keurslijf van hoe het zogenaamd “moet”…. Je schrijft zelf van 1 inkomen gaat het moeilijk , wat is dan nog je keuzevrijheid? Dan moet je gewoon aan het werk om de eindjes aan elkaar te knopen.. leuk werk of geen leuk werk er moet een extra salaris komen.. dan ben je toch niet onafhankelijk, maar afhankelijk van een tweede inkomen.. Of je als thuisblijfmoeder het nu beter doet dan een werkende moeder, ik denk dat je de beste moeder bent die je kunt zijn door jezelf te zijn.. werkend of niet.. dat is voor elke moeder verschillend.. ik denk dat je als thuisblijfmoeder wat meer rust ervaart omdat je niet “moet”. en er gewoon bent.. maar als je als vrouw niet happy bent als thuisblijfmoeder kun je toch beter werken?.. Fijne feestdagen.

    1. Dit is inderdaad precies hetgeen waar we nu tegenaan lopen. Op een salaris leven is waarschijnlijk mogelijk wanneer je buiten de Randstad woont en een sociale huurwoning hebt. Maar gemiddeld genomen is het nagenoeg onmogelijk. Ik merk persoonlijk dat ik veel meer geniet van mijn kinderen wanneer er gewoon gewerkt kan worden. Toch is het ‘moeten’ gevoel soms benauwend.

  4. Een mooie post over een lastig onderwerp. Zelf heb ik het idee dat het ene keurslijf is vervangen door het andere: vroeger moest je als vrouw verplicht thuisblijven, nu moet je verplicht buitenshuis werken anders ben je dom en ontwikkel je jezelf niet meer. Al met al is er dus weinig veranderd, alleen is er nu een ander keurslijf.

    1. Precies dit! Dat vind ik het meest frustrerende, het ‘feminisme’ is niet je eigen keuzes maken, maar gedwongen meegaan in keuzes die voor je gemaakt worden. Vroeger was dat thuisblijven, tegenwoordig is het werken als vrouw zijnde. Ik zou zelf niet gelukkig worden van thuis blijven, maar wel van het feit dat ik de keuze zou hebben. En het bizarre is dan wel weer, dat mannen volledige vrijheid hebben. Werk je fulltime? Dan zorg je goed voor je gezin. Werk je parttime? Wow, je zoekt de balans tussen werk en gezin! En blij je thuis, dan ben je geëmancipeerd. De beste oplossing is waarschijnlijk je eigen plan trekken en niet langer stilstaan bij wat de rest van de wereld ervan vindt.

Wat vind jij ervan? Laat het me weten :)

Your email address will not be published. Required fields are marked *